ONMK 3 km
’s Morgens om kwart over acht richting Beekse Bergen, waar bij de roei- en kanovereniging in het Wilhelminakanaal de Nationale Lange Afstands Kampioenschappen worden verzwommen. Uw reporter was daarbij, sterker nog, ze was een van de deelneemsters.
Het eerste wat ze hoorde was dat Annie de Vos, de tegenstandster die verslagen moest worden (de te verslane, hoewel wel juist, staat zo raar vind ik) had zich ziek gemeld. Moest ik in mijn eentje die hele afstand zwemmen. Ik heb mij toen maar tot doel gesteld een tijd te zwemmen die Annie niet gezwommen zou hebben, om zo toch nog een beetje het idee van een Kampioenschap te hebben.
Even vooraf. Als wij een groep lange afstandzwemmers willen gaan trainen moeten wij beginnen met het verplicht lidmaatschap van scouting om hen een gedegen opleiding in het speuren dan wel spoorzoeken te laten volgen.
Het was prachtig weer. De temperatuur van het water was zodanig dat ik het lekker vond als er af en toe een kleine koeler stroompje tussen zat. De baan was goed uitgezet. Maar ja, het kanaal was de eerste 500 meter vrij breed en de boeien liggen voor mij aan de verkeerde kant en ja, dan wil er wel eens een zigzagje tussen zitten. Alleen in het smallere gedeelte (500 meter heen en weer terug) kun je je iets oriënteren op de kant.
Op die eerste 500 meter kreeg ik echter hulp van terugkerende schoolslagzwemmers.
Zo’n 200 meter voor het eerste keerpunt doken ze van links op, op weg naar dezelfde boei als ik die zij rechts en ik links moest ronden. Ik kon echter rustig links blijven ademen en hen rustig dichterbij laten komen. Pas bij de boei was het even opletten. Zij kwamen dan wel van links, dus ik had voorrang, maar zij gingen hun laatste 500 meter in en ik moest er nog 2500 dus leek het mij raadzamer toch een beetje soepel met die voorrangsregel om te gaan.
Wel, de eerste boei gerond en op naar het keerpunt op1500 meter. Eerst nog 500 meter terug aan de overkant van het brede kanaal om dan voor een kilometer (heen en terug) het wat smallere kanaal in te duiken. De gele boeien die de ingang van dat kanaal markeerden kon ik niet goed zien. De kleur viel weg tegen de achtergrond. Gelukkig zag ik op een gegeven moment wel een groene boei die dichterbij gekomen gevolgd werden door nog een aantal groene boeien die mij naar de ingang leidden. En jawel hoor opeens passeerde ik ook de gele boei.
Goed met Kees afgesproken dat die langs het kanaal met mij mee zou lopen zodat ik wat gezelschap had. Ik zag Kees echter niet. Was niet mijn schuld. Hij zat lekker aan de koffie en had mij nog lang niet verwacht daar. Toen hij eenmaal door had dat ik toch wel wat sneller ben was hij na een spurt gelijk met mij bij het 1500 meter keerpunt. Terug is hij dus wel meegelopen, maar kon ik hem niet zien omdat ik aan de andere kant ademde.
In het kanaal, op weg naar het 1500 meter punt zag ik voor mij een witte badmuts zwemmen. Dat waren de mannen die voor ons gestart waren. Dit was blijkbaar een achterblijver. Die kan ik hebben dacht ik en dus erop af. Ik kwam dichterbij, dichterbij en nog iets dichterbij en jawel hoor, ik was sneller dan een witte eend. Even nog samen opgezwommen, maar toen was ik daar definitief voorbij. Niet meer teruggezien. Na zo’n 1300 meter gezwommen te hebben zag ik de eerste vrouwen alweer terugkomen. Het verschil tussen hen en mij viel mij nog mee. Even doorzwemmen en daar zag ik een rode boei. Hoera keerpunt, nee toch niet, de vlag die ik meende te zien stond in het verlengde van de boei op de kant. Bovendien was er geen bootje bij. Kleine teleurstelling dus op zoek naar de volgende rode boei. Net toen ik de boei passeerde schoot er een bootje uit het groen en bleek er op de boei 1500 m te staan. Wel keerpunt dus. Meevallertje.
Tijdens de vierde 500 meter (lekker dat je weet waar je ongeveer zit bij deze baan) had ik nog te maken met overstekende eenden. Gelukkig zagen ze in mij snelverkeer en hielden in zodat ik ongehinderd kon passeren. Op naar het keerpunt 2000 meter. Dat was dus hetzelfde keerpunt als na 500 meter. Volgens mij moest ik nu twee boeien, die naast elkaar lagen ronden. Dichterbij gekomen een fluitje van de keerpuntcommissaris. Ik kijk verschrikt op, waarop hij zei je kunt rechtstreeks de tweede boei ronden dat is korter. Oh, zei ik opgelucht, ik dacht al dat ik te dicht op mijn voorganger zat. Maar nee, zei hij, dat zat wel goed.
Wel op naar de laatste 500 meter. Die gingen wat moeizaam. Op dat moment was wat wind komen opzetten en ik had het idee dat ik steeds opzij weggeduwd werd, terwijl ik naar voren moest. Op dat moment zag ik een auto op de kant meerijden. Tja, zo kom je er natuurlijk ook.
Wel, als je maar gewoon door blijft zwemmen, bereik je uiteindelijk toch altijd de finish. Ook ik. Ik werd verwelkomd door de keerpunt commissarissen van het laatste keerpunt. Die hadden het vlugger gedaan dan ik, wellicht geholpen doordat de boot een elektrische motor had.
Met de tijd was ik zeer tevreden 1 uur 2 minuten 18 sec. voor deze niet zo snelle baan (werd mij verzekerd door alle kenners).
Voor de prijsuitreiking kwam een drumband opmarcheren. Bij elke ceremonie werd een roffel gegeven. Erg sfeervol. Uiteindelijk moesten alle Nationale Kampioenen (waaronder ik dus) bij elkaar op het schavot voor het Wilhelmus. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Richard wilde dat beide coupletten gespeeld werden. Ik wilde ze alle 27 Uiteindelijk maak ik niet zo vaak mee (eigenlijk nooit) dat het volkslied voor mij gespeeld wordt.
Wel dit was weer het einde van een succesvolle dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten