Europese Masters Kampioenschappen Zondag 31 augustus 2003
De 5 km op zondag is weer een verhaal apart. Zoals gebruikelijk (wanneer laten ze lange afstandszwemmers nu eens zo’n baan uitzetten?) liggen de boeien weer te ver van elkaar. Boeien die amper boven het wateroppervlak uitsteken zijn op 200 meter niet te zien, zeker niet als dan ook nog een behoorlijke wind opsteekt, die hoge golven veroorzaakt. Een moeilijkheidsfactor was ook nog dat de caps die wij droegen alle rood waren. Dat de mensen in de bootjes rode jacks droegen. Dat er rode kano’s waren. Je zwom dus steeds op het verkeerde rood af, vaak ook nog buiten de baan. Wat wel klopte, en dat was voor het eerst in de geschiedenis van het open water zwemmen tijdens dit soort toernooien, zijn de tijden en de eindklassering. En niet alleen dat, binnen drie kwartier na aankomst van elke wave ligt de uitslag klaar. Dit is een zeer groot compliment waard.

Wat ook in het water viel (let op de woordspeling) was het tijdschema. Afgesproken was iedere 20 minuten een wave. Deze 20 minuten was een compromis tussen de 10 minuten die de Nederlandse afgevaardigden in de LEN wilden en de 30 minuten die de Fransen wilden. De eerste twee waves gingen keurig op tijd te water. Daarna namen de Fransen hun kans waar en de pauzes werden 30 minuten. Gevolg? De wave waarin ik zwom startte in plaats van 13.00 uur om 14.00 uur. Boodschappen werden dus meegegeven aan degenen die te water gingen zoals: “Wil je even zeggen dat ik eraan kom? “Geef even door dat het wat later wordt!” “Vraag even of ze wel op me willen wachten?”

De eerste twee waves startten nog op tijd. De supporters zijn nog maar net gearriveerd als ze de eerste zwemmers binnen zien komen Ik zit nog aan de overkant te wachten, de supporters halen hun zwemkleding tevoorschijn om lekker in de zon te bekijken hoe de Nederlandse lange afstandzwemmers om de beurt binnen komen.

Om 14.00 uur mag ik dan van start. Ik zie dat de wind iedereen naar rechts af laat drijven dus begin uiterst links om bij de eerste rode boei al rechts buiten de baan te liggen. Door al dat rood op het water is het moeilijk oriënteren. Je denkt dat je een rode boei ziet, maar dan blijkt het een bootje te zijn met als gevolg dat je weer buiten de baan zwemt. Een euvel, waar alle deelnemers last van hebben. Tweemaal krijg ik hulp van een kano, die mij de weg wijst naar een boei en daar vlak voor gaat liggen, zodat ik weet waar ik heen moet. Het zwemmen op zich gaat wel lekker. Ik kan goed met de golven overweg en heb geen last van een “moeilijke” 4e kilometer zoals in Willebroek. Uiteindelijk bereik ik in 1 uur en 58 minuten de finish (in Willebroek, langs een lijntje zwemmend in vlak water 1 uur en 50 min) Deze tijd levert mij de 5e plaats op.

En zo behoort ook dit toernooi weer tot het verleden. We vertrekken met twee auto’s direct na de uitslag richting een lange file. Over 5 km doen wij ruim een uur. Er werden weddenschappen afgesloten wat vlugger ging, 5 km met de auto of 5 km zwemmend. Bijna had ik gewonnen. Henriëtte voorzag ons steeds van drop, snoep, hartige hapjes, wat ons, in de tweede auto, de reactie ontlokte of zij een cateringbedrijf was begonnen en wat ze nu betalen moest aan pacht voor zo’n stuk snelweg. Kortom, we stonden dan wel stil, maar dat bedierf de stemming niet echt. Na zo’n 5 kwartier konden we dan doorrijden.

Frankrijk kent zeer veel rotondes, wat heel makkelijk is voor ons Nederlandse master zwemmers, die de weg regelmatig kwijtraken. Je kan zo heel makkelijk weer terug. Het blijkt namelijk niet zo eenvoudig om een Formule 1 hotel te vinden. Je ziet het hotel wel staan langs de snelweg maar je mist de afslag. Je neemt de volgende afslag en volgt de bordjes. Dan blijkt dat je via een hele grote omtrekkende beweging weer op de snelweg rijdt, zonder het hotel gezien te hebben. Via een rotonde dan maar weer terug. Je ziet weer de bordjes maar niet het hotel. Het is inmiddels half twaalf. Het is donker, we zijn moe, we willen naar bed. We beginnen al te bedenken hoe we met zijn zessen in twee auto’s kunnen slapen. We besluiten dan dat we de eerstvolgende slaapgelegenheid binnengaan, al zou het een vijfsterrenhotel zijn. Gelukkig vinden we dan toch een niet al te duur hotel. Twee drie persoonskamers zijn nog beschikbaar. Dat is genoeg. We vallen in bed en slapen.

’s Morgens om kwart over acht vertrekken wij weer. Zonder enige file, zelfs niet in Nederland, bereiken we om 18.00 uur Amersfoort, na eerst nog, daar zijn we heel goed in geworden, de afslag naar De Bilt te missen. Geeft niet. Kees rijdt wel naar Amersfoort om Loekie op te halen. Daar nemen we afscheid van elkaar. Niet voor lang. Vrijdagavond is er weer een training …….